هر گاه عیبی در من دیدی، به خودم خبر بده نه کسی دیگر.چون تغییر آن دست من است.کار اولت باعث پیشرفت و بهبودممی شود اما گزینه دوم غیبت استو مرا در تاریکی نگه می دارد.جمله ای که در یک هتل نوشته بود، شگفت زده ام کرد:اگر سبب رضایتت شدیم از ما سخن بگو،وگرنه با خود ما بگو.اینگونه غیبت از میانمان میرود.بهشت وعده دور از دسترسی نیستاگر بی بهانه خوب باشیم.

بسم رب المهدیسلام بعد کلی وقت اومدم بنویسم برا خودم بنویسم بر یخ...الان که دارم اینو مینویسم ذهنم پر از افکار مختلفه مثل آدم گرسنه پشت میز غذانمیدونم از کجا شروع کنم....خب از ی جا شروع میکنم کلا اینجایی که الان وایسادم خواسته من نبوده اصلا تو تخیلاتمم نبوده توی کار با آدمهایی هستم که به اجبار به اسم همکار کنارشون هستم آدمهایی فرسنگها دور از عشق لذت شادی محبت صداقت و...البته شاید اونها هم عوض شدن خیلیها هم عوضی شدن آخه من کجا علی بی غم کجا و اینجا کجا ولی خب شکر دستم جلو غریبه دراز نیس پول عرق ریختنمو میخورمزندگی انتخابای زیادی برای من گذاشت خیلیها رو رد کردم و این رد کردنا تاوان داشت بعضی وقتا که گذشترو مرور میکنم میبینم اگه اون زمان اونجوری رفتار میکردم الان اینجوری نبودم ولی بازم میگم شکر با۳۶سال سن هنوز کودک درونم زندس شاده هنوز خدا دوستم داره خانوادم هستن ذاتم هنوز از نظر خودم پاک مونده و خلاصه اینجوریبگذریم آهابعضی وقتا میرم تو قسمت پیاما مرور میکنم بعضیا خصوصی بعضیا عمومی هستن از اول استارت این وبلاگ خیلی ساله میگذره چقدر آدم اومدن و رفتن الان تقریبا هیچکدوم از وبلاگای دوستام فعال نیستن نصف پاک شدن نصف همینجوری رها شدن خیلی دوست دارم بدونم بچه ها کجان الان چیکار میکنن ...خیلی هاشون آرزوی بزرگی داشتن ان شاالله که هر جا هستن خوب باشن ازشون کلی خاطرات تو ذهنم هست که مرورشون لذت بخشه...اوف کمی مغزم آروم گرفت اینارو نوشتم...وضع مملکتم میبینید بعضی روزا پابجی استیم میزنم وقتی ازم میپرسن اهل کجایی میگم ایران واکنش99٪ اینه .....سکوت تهش ی احوال خشک و خالی...احساس پادشاه چین بهم دست میده که بعد از فروپاشی نطام پادشاهی مجبور شد به عنوان شهروند عادی در بدبختی زندگی کنه